پرسش‌های رایج درباره دستگاه تتو، انواع مکانیزم، طول استروک و انتخاب متناسب با تکنیک کار. مدل‌های موجود در دسته دستگاه تتو قرار دارند.
دستگاه تتو ابزاری است که سوزن را با حرکت رفت و برگشتی و سرعت بالا به درون لایه درم پوست می‌فرستد تا رنگ در آنجا تثبیت شود.
هر دستگاه از یک موتور یا مکانیزم مغناطیسی، مکانیزم تبدیل حرکت دورانی به خطی، گریپ و محل اتصال سوزن یا کارتریج تشکیل شده است. مدل‌های موجود در دسته دستگاه تتو قابل مشاهده هستند.
دستگاه پن تتو یک ماشین روتاری است که بدنه آن شبیه خودکار طراحی شده و مستقیم با کارتریج کار میکند.
شکل قلمی باعث میشود زاویه دست طبیعی‌تر باشد و کنترل روی جزئیات بیشتر شود، بهویژه در کارهای طولانی. به همین دلیل اکثر هنرمندان تازه‌کار و بسیاری از حرفه‌ای‌ها پن را انتخاب می‌کنند.
دستگاه روتاری از یک موتور دوار استفاده میکند که حرکت دورانی را توسط بادامک به حرکت بالا و پایین سوزن تبدیل میکند.
نتیجه این مکانیزم، حرکتی یکنواخت، کملرزش و کمصدا است. روتاری تقریباً برای همه تکنیکها قابل استفاده است و امروزه رایجترین نوع دستگاه در استودیوهاست.
در دستگاه کویل حرکت سوزن با میدان مغناطیسی دو سیمپیچ ایجاد میشود، اما در روتاری یک موتور دوار این کار را انجام میدهد.
کویل ضربه قاطعتری به پوست میزند و برای لاین پرقدرت و بلکورک طرفدار دارد، اما سنگینتر، پرصداتر و نیازمند تنظیم دستی است. روتاری سبکتر، کملرزشتر و برای کار طولانی کمخستهکنندهتر است. توضیح کامل در مقایسه دستگاه کویل و روتاری.
مزیت اصلی پن، ترکیب کنترل دقیق، وزن کم، لرزش پایین و تعویض سریع کارتریج است.
چون مرکز ثقل به دست نزدیک‌تر است، خستگی مچ در جلسات چندساعته کمتر میشود. رعایت بهداشت هم ساده‌تر است، چون بدنه را با روکش یک‌بارمصرف می‌پوشانید و کارتریج را دور می‌اندازید.
هیچکدام مطلقاً بهتر نیست؛ بیسیم آزادی حرکت بیشتری میدهد و سیمی تغذیه پایدارتر و بدون محدودیت زمان دارد.
بیسیم برای کار روی نقاط دشوار بدن، جابجایی زیاد و کنوانشها مناسب است، اما وزن بیشتری دارد و به مدیریت شارژ نیاز دارد. سیمی برای جلسات طولانی در استودیو و کارهایی که ثبات ولتاژ اهمیت دارد منطقیتر است.
برای شروع، یک دستگاه پن روتاری با استروک متوسط منطقیترین انتخاب است.
استروک متوسط هم لاین و هم شیدینگ را در حد قابل قبول انجام میدهد، پس لازم نیست از ابتدا چند دستگاه تخصصی بخرید. تمرکز اولیه را بر یادگیری عمق و سرعت دست بگذارید، نه تنوع تجهیزات.
دستگاه بهترین مطلق وجود ندارد؛ بهترین دستگاه همانی است که با تکنیک غالب، سبک کار و دست شما هماهنگ باشد.
به جای نام برند، چهار معیار را بسنجید: طول استروک، قدرت و پایداری موتور زیر فشار، وزن و بالانس در دست، و سازگاری با کارتریج‌هایی که مصرف می‌کنید.
استروک یعنی طول مسیری که سوزن در هر رفت و برگشت طی میکند و معمولاً بر حسب میلیمتر بیان میشود.
استروک بلندتر ضربه قویتر و نفوذ قاطعتری میدهد، استروک کوتاهتر ضربه نرمتر و سرعت بالاتری دارد. همین عدد مهمترین مشخصه فنی در انتخاب دستگاه است.
برای لاین، استروک بلندتر در محدوده حدود ۳٫۵ تا ۴ میلیمتر معمولاً مناسبترین انتخاب است.
ضربه قاطعتر باعث میشود جوهر در یک پاس بنشیند و خط تیز و پر دربیاید، بهویژه در خطوط بلند و یکدست. استروک خیلی کوتاه برای لاین معمولاً خط کمجان میدهد.
برای شیدینگ، استروک کوتاه در محدوده حدود ۲٫۵ تا ۳٫۵ میلیمتر مناسب‌تر است.
ضربه نرمتر به شما اجازه میدهد جوهر را لایه‌لایه بنشانید و گذار رنگی را کنترل کنید، بدون اینکه پوست بیش از حد آسیب ببیند. ترکیب این استروک با کارتریج باگ‌پین نتیجه نرم‌تری میدهد.
برای رنگ‌گذاری، استروک میانی در محدوده حدود ۳ تا ۳٫۵ میلیمتر رایجترین انتخاب است.
این محدوده هم قدرت کافی برای جای‌دادن حجم بیشتر جوهر دارد و هم آن‌قدر تهاجمی نیست که پوست را زیاد تحریک کند. در عمل، بسیاری از دستگاه‌های مخصوص رنگ‌گذاری در همین بازه طراحی می‌شوند.
در دایرکت درایو طول استروک ثابت است، اما در دستگاه Adjustable می‌توانید طول استروک را تغییر دهید.
دایرکت درایو ساده‌تر، سبکتر و معمولاً پایدارتر است و انتقال قدرت مستقیم‌تری دارد. مدل Adjustable انعطاف بیشتری میدهد و با یک دستگاه می‌توان هم لاین و هم شیدینگ کار کرد، اما مکانیزم پیچیده‌تری دارد.
وزن دستگاه مستقیماً روی خستگی دست، ثبات خط و کیفیت کار در جلسات طولانی اثر می‌گذارد.
اما سبک‌ترین دستگاه لزوماً بهترین نیست؛ بالانس و محل مرکز ثقل مهم‌تر از عدد خالص وزن است. دستگاهی که وزنش در انتهای قلم جمع شده باشد، سنگینتر حس میشود.
عمق سوزن یعنی میزان بیرون‌زدگی نوک سوزن از دهانه کارتریج یا تیوب، که تعیین میکند جوهر در چه لایه‌ای از پوست می‌نشیند.
عمق کم باعث میشود جوهر در اپیدرم بماند و پس از ترمیم محو شود؛ عمق زیاد باعث خونریزی، پخش شدن خط و اسکار میشود. تنظیم صحیح معمولاً محدوده‌ای کمتر از ۲ میلیمتر است و باید با تمرین روی پوست مصنوعی تمرین شود.
برای لاین به دستگاهی با استروک بلند، موتور پرقدرت و کمترین افت دور زیر فشار نیاز دارید.
دستگاهی که هنگام تماس با پوست دورش افت میکند، خط را لرزان و نایکدست میکند. دایرکت درایوهای سخت و دستگاه‌های کویل تنظیم‌شده برای لاین در این زمینه قوی عمل می‌کنند.
برای شیدینگ به دستگاهی با استروک کوتاه، ضربه نرم و لرزش پایین نیاز دارید.
در شیدینگ هدف این است که رنگ به تدریج و با پاس‌های سبک ساخته شود؛ دستگاه تهاجمی باعث لکه‌ای شدن گرادیان میشود. دستگاه‌های سبک با بالانس خوب برای کارهای طولانی شیدینگ مناسب‌ترند.
برای رنگ‌گذاری به دستگاهی با استروک میانی و گشتاور پایدار نیاز دارید که بتواند کارتریج‌های پرسوزن مگنوم را بدون افت دور بچرخاند.
مقاومت مگنوم‌های بزرگ در پوست بیشتر است، پس موتور ضعیف باعث کند شدن کار و پوشش ناکافی رنگ میشود. ثبات ولتاژ منبع تغذیه هم در این تکنیک اهمیت زیادی دارد.
بیشتر بخوانید: مقایسه کویل و روتاری · انتخاب منبع تغذیه تتو · سوالات متداول کارتریج تتو · سوالات متداول تجهیزات تتو · بازگشت به سوالات متداول فلش تتو